Een kattenopvang doet pijn

Gisteren en deze morgen. Ik loop met een heel lastig gevoel… en voel me de hele tijd als een verslagen voorzitster...


Het gaat ons voor de wind met onze Dendermondse Zwervertjes. Veel steun, nieuw lokaal, veel positieve vrijIlligers. Dat maakt je als voorzitster elke dag blij. Zelf ben ik dan ook als voorzitster op dat vlak een “zo positief” mogelijke persoon. Waarschijnlijk negeer ik gewoon zo goed als mogelijk de “pijn”. Maar er zijn periodes dat dit minder gaat. Zowel voor mezelf als het team. Wél het is wéér zover.

Gisteren namiddag werden we opgebeld door een vrijwilligster - compleet overstuur. Lieve Nirvana moest ons verlaten. Ze werd een sterretje... Mieke sr. moest afscheid gaan nemen en het werd haar teveel. Het is ook potverdorie teveel. Het is wéér die periode - verzuipen in oproepen - niet overal gelijk kunnen zijn - de meest tragische verhalen - kittens en oudere dieren die ziek zijn - dieren die we verliezen - … elke dag opnieuw. Iedereen doet wat hij kan, en het voelt nooit als genoeg. Het is een hel - en het enige wat we kunnen is individueel dier per dier helpen en vooruit kijken. Mee niet… en als vrijwilligers kunnen we gewoon in een hoekje de klappen incasseren.

En vandaag doet het mezelf pijn… als “oprichtster” zoals ons snottebel mij tegenwoordig noemt. Ik zie de vrijwilligers struggle-en - en ik kan niet helpen… niemand kan niemand op dit moment helpen. Want de feiten en problemen zijn er - en we kunnen er niet omheen. We kunnen elkaar een schouderklop geven, maar dat zijn schouderklopjes als je intens pijn beleeft door dingen die je niet in de hand hebt.


Op de koop toe, zien we om ons heen vrienden en kennissen die katjes aan elkaar doorgeven. Zij zijn vaak de oorzaken van het leed… maar voelen zichzelf dierenvriend. Wij willen dan roepen en kwaad zijn, maar we kunnen het ondertussen niet meer. Want onze energie gaat ondertussen naar zieltjes die aan het vechten zijn. En sommige die de strijd verliezen.


Lieve mensen wij zijn op... ik kijk uit naar het einde van het kittenseizoen, maar dit duurt nog even.


Lieve mensen onze opvang zit vol, nokvol, ik zie ook bij de collega opvangen alles dichtslibben. Momenteel proberen wij een deel op straat te laten. En de “reken