"Den Dikken" - Als de moed je in de schoenen zakt...

Het is eens tijd om mijn hartje te luchten. Laatste weken is het bij onze Dendermondse Zwervertjes vrij emotioneel geweest. Al enkele keren wil ik de verhalen in onze blog zetten. En terwijl ik begin te schrijven (wat ik anders zo graag doe) blokkeert echt alles. Je krijgt op dat moment een krop in de keel, voelt je doodmoe en wil gewoon slapen en even alles vergeten. Een gevoel waarin menig dierenvriend zich wel zal herkennen. Deze ochtend heb ik mezelf verplicht rustig wakker te worden met een tasje koffie, een beetje jazz en dit toetsenbord. Want ventileren is voor mezelf de enige manier om door deze moeilijke periode te komen.

Toen we met de zwervertjes begonnen was ik me heel bewust van de "hardheid" van het leven op straat. "Straathoekwerk" voor katten leek een mooi ideaalbeeld. De laatste maanden bij het intensief werken op deze straat samen met de vrijwilligers en opvangen zei ik het al regelmatig. Verdomme het is weer eens kiezen tussen " cholera of de pest". Maar steeds probeerden we samen de "juiste beslissingen" te nemen, in hoeverre dit mogelijk is.

Deze beslissingen moet je als dierenvriend elke dag opnieuw maken. En zijn elke keer heel pijnlijk. Mensen uit de opvangwereld bij zowel katten als honden gaan het meteen herkennen. Bergen meldingen, wachtlijsten, situaties waar je wettelijk niets kan aan veranderen en je jezelf gewoon moet bij neerleggen. Terwijl je gewoon op dierenleed staat toe te kijken! Maar gewoon machteloos bent.

Een juist systeem van triage! Dat is wat je elke dag probeert te doen als je de wachtlijst bekijkt, meldingen krijgt via telefoon, Messenger, enzovoort... Iedereen wil hulp!

Overal dieren die hulp verdienen.... vs. slechts een paar vrijwilligers met hun eigen beperkte tijd. De triage: welk dier is in de hoogste nood? hoe kunnen we zoveel mogelijk dieren helpen met zo weinig mogelijk middelen en tijd? Hoe kunnen we ook zorgen dat de problematieken op termijn wegblijven? Wat zal misschien zichzelf wel oplossen? Klopt de informatie die we kregen wel, dat we geen tijd steken in persoonlijke vetes? Kan er binnen een "wettelijk kader" wel geholpen worden?

Vragen die je bij elke melding of bij het bekijken van je wachtlijst bezig houden. Want tijd is schaars, heel schaars. En wanneer je eens iets verkeerd aanpakt... zal dit als een boomerang meteen naar jou teruggekoppeld worden. Ook al deed je gewoon je best, met je hart voor dieren! Vaak kom je dan nog het meest in problemen door mensen die zelf tijd genoeg hebben om misschien ook eens de handen uit de mouwen te steken? maar die liever "kostbare" tijd in het negatieve steken, en een ander "veroordelen". Zonder ook maar enige idee te hebben.

Wat zij wel niet weten is die andere kant van de medaille!

De angst wanneer je een jong gesteriliseerd dier dat volgens jou te zwak is weer op straat te moeten zetten. Omdat elke opvang overvol zit!

De tijd die je steekt om gedumpte of zwerfkittens te vangen die nét iets te oud zijn. Waarvan je niet zeker bent of ze nog sociaal te krijgen zijn. En het feit dat wanneer je ze vangt, je niet weet of er wel een opvang is die ze wil aanvaarden. Want deze "half wilde" dieren hun adoptiekansen zijn zo klein. Dat het ook opvangen beangstigd. En je als opvang voor de plaats die ze innemen andere dieren op straat moet laten.

Je twijfels wanneer je een zwerver van straat haalt die gewond is. Kunnen we dit betalen? Kan dit dier achteraf de nodige zorgen krijgen als hij of zij zo verwilderd is? Waar kan het beestje terecht indien het zorg nodig heeft? Is het verantwoord het dier weer op straat te zetten?

De tijd die je stak in een hond die dag en nacht aan de ketting licht. 10 tallen telefoons en hulpvragen om dan te ontdekken dat je wettelijk het dier gewoon (voorlopig) NIET kan helpen.

Je schuldgevoel wanneer je kittens voor je liggen hebt buiten. Maar je de mamapoezen de kans wil geven hun taak zelf te doen. En hen de angst van opsluiting wil besparen. (als er dan al ergens plaats is). Maar je ook weet dat als de kittens plots te oud zijn, en je ze niet meer kan zien. Ze net als mama gedoemd zijn om een leven op straat te slijten...

En zo worden we elke dag geconfronteerd met twijfels, angst, en het gevoel dat je zoiezo een verkeerde beslissing moet gaan nemen. Want bijna nooit is iets "ideaal".

Probleem is wanneer je positief ingesteld bent, dan vergeet je ook deze negatieve kanten te vertellen aan de mensen. Dan wil je vooral positieve zijn. Wanneer je een diertje van straat hebt, deze kan geholpen worden in een opvang en dan ter adoptie gaat. Dan wil je het uitschreeuwen van geluk. De andere momenten wanneer alles tegen gaat, heb ik voor mezelf het gevoel dat ik op een soort apathische automatische piloot ga.... Want alles doet teveel pijn dan...

En in weken waar de moeilijke beslissingen zich plots opstapelen. Dan heb je gewoon zin om te stoppen. Er de brui aan te geven.

Deze week was zo een week... dat na een opeenstapeling van incidenten we als groep steun moeten zoeken bij elkaar. En zacht en lief moeten zijn, naar elkaar luisteren en er samen blijven voor gaan. Want wanneer we er de brui aan geven. Staan ze er weer helemaal alleen voor. We zijn niet perfect en kunnen niets perfect doen, maar we kunnen verdomme keihard proberen er het beste van te maken.

Een aidskolonie ontdekt. Is 1 van de rotste zaken die je kan tegenkomen. Maar de poes die vermoedelijk doodgeslagen werd in een kolonie mag daarom ook niet vergeten worden. Sorry Nestor... Of de kitten die al gevochten had tot zijn 13 weken en zich sterk hield op straat maar die er zo zwak aan toe was dat we toch besloten hem te laten gaan. Slaapzacht Sneeuwitje. Het houwt gewoon nooit op... allemaal zitten ze in ons hart...

En als kers op de taart na dagen van rotbeslissingen krijg je die plotse ontdekking van aids in een "kolonie". Een kolonie waar we zelfs nog niet aan ons systeem van "inventariseren" waren geraakt. De volgende op de wachtlijst... We namen 1 lieve vriend mee en kregen meteen een krop in de keel. We zagen gewoon dat je gezondheid niet ok was schat. En vroegen met een bang hart aids/leucosetesten. De rest hoef ik jullie niet te vertellen... Wij deden onze taak als vrijwilligers en hebben de stadsdiensten ingelicht over deze rotte ontdekking. Ondertussen deden nog andere mensen blijkbaar wat dieren naar de dierenarts. Zelf zijn we aan het afwachten hoe we eventueel de stad kunnen helpen om dit probleem "diervriendelijk" op te lossen en hebben we in de straten wat buren ingelicht. Zodat huiskatten eventueel in beschermde omgeving kunnen gehouden worden. Want iedereen wil toch het beste voor zijn dier.

Maar dan stonden wij daar... iets voorbij deze "nieuwe kolonie" woonde onze beste vriend. "Den dikken". vele van onze volgers zullen onze kameraad wel al kennen. "Den dikken" met zijn ferme villa! Deze vriend word al lang verzorgd door onze vaste vrijwilligster Dominique. Hij was zelfs fiere bezitter van een chip (iets waar we van dromen om te doen bij alle zwervers in kolonies die we zelf verzorgen, zodat we het ook zouden weten wanneer hen iets overkomt). In den beginne hebben we prachtfimpjes van die "Den dikken" Dominque gewoon aanviel. Maar tussen die twee ontstond een band die te mooi is voor worden. Ondertussen is er zelfs een kindje uit de buurt die ook een geweldige band had opgebouwd en als 1 van de enige "den dikken" kon vastnemen. Den dikken werd een fenomeen in onze groep vrijwilligers en ook bij onze volgers. En is een beetje onze mascotte geworden.

Spijtig genoeg moeten wij nu meedelen dat "onzen dikken" geen Dendermonds zwervertje zal blijven. Maar zijn verhuisvaliesje heeft moeten pakken gisteren! Na de ontdekking van de eerste aidskat hadden we al besproken dat we eens dringend moesten nadenken over de veiligheid van den dikken. De afstand tussen hem en de kolonie is duidelijk groter dan de territoriumafstand van de katten. Maar we wouden toch geen risico nemen. We hebben godzijdank iemand gevonden die hem wou nemen. Zelfs in het geval van aidsvirus zou hij daar in een beveiligde omgeving kunnen gaan zitten. Eens we groen licht hadden, konden we hem eindelijk meteen gaan vangen. En hebben we meteen de gevreesde "aids" test gaan uitvoeren.

Dikken, mateke! Het leven op straat heeft je ook ziek gemaakt. We waren er het hart van in. Ik krijg weer de tranen in mijn ogen terwijl ik dit typ. Tranen voor onzen dikken, maar ook van onmacht voor de vele andere dieren die op straat gelukkig lijken, maar ook bloot staan aan de vele gevaren. We gaan nu samen goed voor den dikken zorgen, zorgen en er garant voor staan dat hij nodige zorgen krijgt. En zelf geen andere dieren kan ziek maken... meer kunnen we niet doen.

Onze mascotte zal Dendermonde verlaten! en een groot gat laten in het gouden hart van onze vaste vrijwilligster Van Damme Dominique. Bij deze wil ik haar een dikke digitale knuffel geven... want dit is een verschrikkelijke periode. De laatste weken waren al heel intensief, en heeft ze, zij aan zij met mij alle bovenstaande zware beslissingen helpen nemen. En we zijn de tel kwijt hoeveel dieren zij persoonlijk naar de dierenartsen voerden of hoeveel kilogram kattenvoer ze der de laatste maanden weer doorgejaagd heeft. En dan komt het ergste: ze werd ook de laatste dagen nog eens persoonlijk aangevallen door burgers die haar in twijfel trekken. Terwijl zij misschien de meest toegewijde persoon is die ik ken! Alhoewel ik negativiteit afgezworen heb wil ik hierbij nog meegeven dat deze personen zich dood moesten schamen. Voor hun gedachten alleen al.

En dan komt er nog eens bovenop dat ze haar beste maatje niet meer elke dag kan bezoeken... en moet beseffen dat hij ziek is voor altijd.

Maar toch zullen we gewoon door moeten gaan lieve Dominique... voor alle "dikkes" die op straat moeten leven. En onze pijn en kwaadheid omzetten in nog meer verbetenheid en kracht om de katten op straat te helpen!

0 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven

Nicolas

© 2020 by Dendermondse Zwervertjes.

Een project van Animals & People Projects VZW